Biografia Tajfuny

Tajfuny - polski zespół instrumentalny i wokalno-instrumentalny, powstały w październiku 1963 roku w warszawskim Klubie "Stodoła" na bazie Big Beat Sextetu. Wzorował się na zagranicznych grupach gitarowych, takich jak: The Shadows, The Ventures, Outlaws i The Spotnicks. W swoim repertuarze oprócz kompozycji własnych i współpracujących z zespołem kompozytorów (Sadowski, Korzyński, Loranc) miał również opracowania najróżniejszych tematów muzycznych, m.in. polskie wersje piosenek Cliffa Richarda (It'll Be Me - Kiedy będziesz moją, When The Girl In Your Arms - Gdybyś ją tylko znał, Lucky Lips - Takie nic) w wykonaniu Janusza Godlewskiego.

Historia

Po powrocie z letniego obozu studenckiego w Mielnie (były to ostatnie występy Big Beat Sextetu, które miały miejsce we wrześniu 1963 roku) muzycy zmienili nazwę i odtąd występowali, jako Tajfuny. Pierwszy skład grupy tworzyli: Bohdan Kendelewicz (gitara prowadząca, lider), Krzysztof Bańkowski (gitara rytmiczna), Zbigniew Antoszewski (gitara basowa) i Mirosław Bednarski (perkusja), którego jesienią 1964 roku wymienił Jerzy Tumidajski.

Gwiazdy mocnego uderzenia: Tajfuny - Projekt: Leszek Rudnicki

Gwiazdy mocnego uderzenia: Tajfuny - SX 3061 (LP / 1991)
Projekt: Leszek Rudnicki

Początkowo Tajfuny nie miały stałego wokalisty. Pierwszym wokalistą z którym zespół współpracował, był Janusz Godlewski (ex Luxemburg Combo i Czerwono-Czarni; koniec 1963-1965), pod koniec 1963 roku w składzie pojawili się na krótko Piotr Miks oraz instrumentalista Wiesław Czerwiński (saksofon barytonowy, organy; wcześniej współpracownik Big Beat Sextetu), którzy wkrótce przeszli do Chochołów.

Reklama*

* - Reklama daje żyć stronie, więc nie krępuj się i klikaj jeżeli interesuje Cię oferta.

Mimo iż grupa wykonywała głównie utwory instrumentalne, szybko zdobyła popularność w całym kraju za sprawą której umożliwiono jej rejestrację pierwszych nagrań radiowych i płytowych (także tych, które trzeba było nagrać ze względu na potrzeby komercyjnego rynku), co miało miejsce wiosną 1964 roku. Po radiowym sukcesie nagrań Białe wzgórzaZwrotnik Raka nawiązujących brzmieniem do zachodnich zespołów gitarowych Tajfuny wraz z J. Godlewskim wystąpiły na II KFPP w Opolu.

Sukces odniesiony u boku największych gwiazd piosenki oraz entuzjastyczne przyjęcie serii lipcowych i sierpniowych koncertów w sopockim "Non Stopie" i w Halii Gwardii zaowocowały wieloma propozycjami ze strony piosenkarzy, którzy szukali zespołu akompaniującego. Zespół objechał Polskę z programem Zgaduj Zgaduli i towarzyszył Helen Shapiro w jej krajowym tournée. I miejsce w plebiscycie miesięcznika Jazz na najpopularniejszych wykonawców 1964 roku w którym grupa wyprzedziła Niebiesko-Czarnych stanowiło pomyślne podsumowanie roku.

Nagrania radiowe z lat 1964 - 1966 - Foto: Zbigniew Antoszewski<br />
Projekt: Yesterday

Nagrania radiowe z lat 1964 - 1966 - PRCD 1080 (CD / 2008)
Foto: Zbigniew Antoszewski
Projekt: Yesterday

W 1965 roku zespół zarejestrował kolejne utwory w Polskim Radio. Sesja nagraniowa zaowocowała przebojami: Rozstanie z morzem (inaczej Zachodni wiatr), Stalowa woda, Sezam otwarty. Od wiosny do jesieni 1965 r. muzycy zespołu często nagrywali i występowali pod nazwą Ricercar 64. Była to nazwa ansamblu Andrzeja Korzyńskiego.

W czerwcu 1965 r. Tajfuny używając tej nazwy akompaniowały Piotrowi Szczepanikowi podczas III KFPP w Opolu, zaś 9 grudnia 1965 roku zespół zaprezentował się na warszawskiej Gitariadzie (obok Czerwono-Czarnych, Niebiesko-Czarnych, Polan i Czerwonych Gitar), gdzie brawurowo wykonał Taniec z szablami A. Chaczaturiana.

W czerwcu w 1966 roku grupa wystąpiła na IV KFPP w Opolu ze swoim nowym wokalistą Janem Florczykiem. W tym samym roku Tajfuny (B. Kendelewicz - gitara, K. Bańkowski - gitara, Z. Antoszewski - gitara basowa, J. Tumidajski - perkusja) wystąpiły jako zespół "Żywioły" w komedii w reż. Jana Rutkiewicza, pt. Kochajmy syrenki (premiera: 25 kwietnia 1967).

Reklama*

* - Reklama daje żyć stronie, więc nie krępuj się i klikaj jeżeli interesuje Cię oferta.

Latem dłuższą współpracę z zespołem rozpoczyna Wojciech Gąssowski z którym muzycy nagrali jego ówczesne przeboje, na czele z piosenkami: ŻalZielone wzgórza nad Soliną.

Wkrótce jednak grupa rozpoczęła współpracę z radiowym "Studiem M-2" i stała się częścią zespołu studyjnego Młodzieżowego Studia "Rytm" pod kierunkiem A. Korzyńskiego (ex- Ricercar 64). Skład formacji był płynny. Czasami obok grającego na organach lidera tworzyli ją w całości muzycy Tajfunów, którzy nagrywali również z zespołami Piotra Figla i Krzysztofa Sadowskiego oraz orkiestrami Stefana Rachonia i Edwarda Czernego.

Zespół nagrywał podkłady muzyczne i towarzyszył na estradzie tak różnym wykonawcom, jak m.in.: Czesław Niemen, Piotr Szczepanik (ze Szczepanikiem Tajfuny nagrały jeden z jego największych przebojów - nastrojową piosenkę Goniąc kormorany), Marek Tarnowski, Anna German, Helena Majdaniec, Dana Lerska, Danuta Rinn, Juliusz Wystup, Bohdan Łazuka, Mieczysław Wojnicki, Alibabki, czy Siostry Panas. Była to cena jaką zapłacił za możliwość regularnego nagrywania i dostęp do anteny radiowej (zapłaciły ją także Chochoły).

Jesienią 1966 roku do składu grupy dokooptowani zostali dwaj byli muzycy zespołu Czerwono-Czarni: Maciej Kossowski (śpiew, trąbka) oraz Zbigniew Bizoń (saksofon tenorowy, fortepian, organy, śpiew), który pełnił również funkcję kierownika muzycznego. Ich zainteresowania muzyczne wkrótce poczęły zmieniać oblicze muzyczne Tajfunów. W kwietniu 1967 roku grupa występowała w nocnym lokalu Kongresowa w Warszawie, następnie latem razem z Czerwono-Czarnymi w "Non Stopach" w Międzyzdrojach i Świnoujściu.

Wiosną zespół opuścił Antoszewski, a funkcję basisty przejął Bańkowski. We wrześniu po zarejestrowaniu swych ostatnich nagrań radiowych dla Młodzieżowego Studio "Rytm" Tajfuny wyjechały do Soczi na koncerty z okazji Tygodnia Kultury Polskiej. Nakładem Melodii ukazał się longplay, pt. Польская Эстрада (1968) na którym zaśpiewali: M. Kossowski, Hanna Konieczna i Nina Urbano (na czwórce już tylko Kossowski i Konieczna). Po powrocie z ZSRR zespół odbył jeszcze dwie trasy po kraju, akompaniując H. Majdaniec i D. Lerskiej. Były to ostatnie występy pod tą nazwą.

W styczniu 1968 roku Tajfuny po raz kolejny zmieniły skład i przekształciły się w Bizony. Kossowski wybrał karierę solową. 24 maja 1996 roku reaktywowane Tajfuny wystąpiły w klubie Stodoła podczas koncertu, zatytułowanego Warszawski rock and roll lat 60. Z brzytwą na poziomki (został udokumentowany na płycie, pt. Warszawski Rock & Roll. Live in Concert), w Centrum Łowicka (1997) i w Sali Kongresowej (1999).

W 2008 roku, nakładem Polskiego Radia ukazała pierwsza w historii grupy płyta kompaktowa z serii Z Archiwum Polskiego Radia, Vol. 7. Znajduje się tutaj komplet instrumentalnych nagrań radiowych zarejestrowanych w latach 1964-1966 (cztery z nich z udziałem Grupy Wokalnej "Meteory" i jedno z udziałem klarnecisty Józefa Mazurkiewicza) oraz nagrania koncertowe z opolskich festiwali z udziałem J. Godlewskiego, J. Florczyka i ze stołecznej Gitariady, która odbyła się w Sali Kongresowej w grudniu 1965 roku z gościnnym udziałem W. Czerwińskiego (organy).

W 2012 roku Polskie Nagrania wydały kolejny kompakt Tajfunów z serii Gwiazdy Polskiego Big Beatu, gdzie tym razem przeważały piosenki w wykonaniu: J. Godlewskiego, Meteorów (wokalizy), W. Gąssowskiego, Alibabek, M. Kossowskiego, Krystyny Konarskiej, J. Wystupa i J. Florczyka (Zielone wzgórza nad Soliną z gościnnym udziałem Cezarego Szlązaka - fortepian).

Bibliografia

  • Dariusz Michalski: Trzysta tysięcy gitar nam gra. Historia Polskiej Muzyki Rozrywkowej - lata 1958-1973. Warszawa: Iskry, 2014, s. 95, 111-112, 515-519, 566-567. ISBN 978-83-244-0378-3.
  • Jan Kawecki, Wojciech Zajac: Encyklopedia Polskiej Muzyki Rockowej - Rock 'n' roll 1959-1973. Kraków: Rock Serwis, 1995. ISBN 83-85335-25-0.
Nota prawna

Tekst biografii został opracowany w dużym stopniu na podstawie materiałów zgromadzonych w serwisie Wikipedia.pl, na podstawie licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach.

Pełny tekst źródłowy http://pl.wikipedia.org/wiki/Tajfuny

Reklama