Biografia Irena Jarocka ( ur. 1946-08-18 ‐ zm. 2012-01-21 )

Irena Wanda Jarocka (ur. 18 sierpnia 1946 w Srebrnej Górze, zm. 21 stycznia 2012 w Warszawie) - polska piosenkarka i aktorka.

Życiorys

Jej rodzicami byli Henryk (1921-2000) i Halina z domu Szmuchrowska (1923-1984). W 1947 roku Jaroccy z małą Ireną przeprowadzili się ze Srebrnej Góry do Gdańska. Tam ukończyła V Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego przy ulicy Polanki 130, od 1964 kształciła się w Studiu Piosenki Polskiego Radia i Telewizji w Gdańsku, w klasie Jacka Ujazdowskiego (uczęszczała tam też m.in. Grażyna Łobaszewska) oraz studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku na wydziale wychowania muzycznego; w tym śpiew u profesor Haliny Mickiewiczówny. Następnie ukończyła Wydział Biologii Studium Nauczycielskiego także w Gdańsku.

Przeboje - Foto: Małgorzata Szatkowska<br />
Projekt: PAM

Przeboje - PAM CD 001 / 5199962 (CD / 2005)
Foto: Małgorzata Szatkowska
Projekt: PAM

Uczestniczyła w konkursach dla piosenkarzy amatorów, współpracowała z Zespołem Estradowym Marynarki Wojennej Flotylla. W 1965 roku debiutowała w klubie "Rudy Kot" w Gdańsku, w tym też roku pierwszy raz wystąpiła na KFPP w Opolu. Wielokrotnie występowała także na MFP w Sopocie. Występowała na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze.

Reklama*

* - Reklama daje żyć stronie, więc nie krępuj się i klikaj jeżeli interesuje Cię oferta.

W latach 1969‒1973 przebywała na stypendium w Paryżu. Doskonaliła tam swoje umiejętności wokalne i sceniczne m.in. w Petit Conservatoire de la Chanson przy paryskiej Olympii. Nagrywała tam płyty dla wytwórni Philips i koncertowała u boku takich gwiazd jak: Charles Aznavour, Mireille Mathieu, Michel Sardou czy Enrico Macias.

W Polsce współpracowała m.in. z zespołami Polanie, Czerwone Gitary i Budka Suflera. Koncertowała w kraju i za granicą, w RFN, NRD, Czechosłowacji, Bułgarii, Szwajcarii, we Włoszech, Portugalii, Luksemburgu, Australii, we Francji oraz w ośrodkach polonijnych USA i Kanady.

Po wydaniu w kraju pięciu albumów studyjnych, jednego świątecznego i jednego koncertowego, postanowiła w 1990 dołączyć z córką do męża Michała Sobolewskiego, pracownika Polskiej Akademii Nauk, który od 1989 roku pracował w Stanach Zjednoczonych. W tym okresie nagrała jednak kolejne trzy płyty: z francuskimi szlagierami w 1992, z premierowymi piosenkami w 2001 oraz świąteczną w 2004. W roku 2003 była gwiazdą festiwalu w Syracuse. W roku 2007 powróciła do Polski. W listopadzie tego samego roku opublikowała autobiografię (wywiad-rzekę), zatytułowaną Motylem jestem, czyli piosenka o mnie samej.

W 2008 nagrała ostatnią płytę z premierowymi piosenkami, Małe rzeczy, z tytułowym przebojem na czele. W 2010 wspólnie z Michaelem Boltonem nagrała swój ostatni przebój "Break Free". W tym samym roku nagrała jeszcze nowy świąteczny album.

Życie prywatne

Pierwszym mężem artystki był Marian Zacharewicz, z którym rozstała się po 4 latach małżeństwa. W Leningradzie, podczas jej trasy koncertowej w Rosji, poznała Michała Sobolewskiego, który później został jej drugim mężem. Zamieszkała z nim po wypadku samochodowym w 1976. W roku 1982 przyszła na świat ich córka Monika.

Reklama*

* - Reklama daje żyć stronie, więc nie krępuj się i klikaj jeżeli interesuje Cię oferta.

Zmarła z powodu złośliwego nowotworu - glejaka mózgu w jednym z warszawskich szpitali. Pogrzeb Ireny Jarockiej odbył się 27 stycznia 2012 w kościele św. Karola Boromeusza na Powązkach. Pochowana została w katakumbach na warszawskich Powązkach

W filmie i teatrze

Wystąpiła u boku Andrzeja Kopiczyńskiego w filmie Motylem jestem, czyli romans 40-latka (1976); była to kinowa ekranizacja losów inż. Stefana Karwowskiego z serialu telewizyjnego Czterdziestolatek, do scenariusza Jerzego Gruzy (który był także reżyserem) i Krzysztofa Teodora Toeplitza. Piosenkarka zaśpiewała do filmu kilka piosenek takich jak: "Motylem jestem" czy "Po prostu człowiek". Zagrała również w Teatrze Polskim w Waszyngtonie w sztuce Piękny widok (2000) Sławomira Mrożka.

Działalność publiczna

Zarejestrowano wiele recitali i programów z udziałem piosenkarki w ośrodkach TVP Gdańska, Łodzi, Poznania, Wrocławia, Katowic i Warszawy, takich jak: Irena Jarocka zaprasza, Irena Jarocka i jej goście, Spotkanie z gwiazdą (z udziałem Michela Delpecha), Mężczyzna na niepogodę (z Romanem Franklem), Największe przeboje Ireny Jarockiej, Zwariowany dzień, Bo wszystko jest piosenką francuską i innych. Występowała w programie TVP 3 Muzyka łączy pokolenia.

Piosenkarka włączyła się w działalność organizacji Echo International, czego efektem były dwie konferencje w Gdyni promujące zdrowie kobiety.

Irena Jarocka była bardzo aktywna publicznie i medialnie także w USA, gdzie występowała w 2006 roku w specjalnym programie Ewy Drzyzgi Amerykańskie rozmowy w toku, którego tematem byli znani Polacy próbujący ułożyć sobie życie za oceanem.

Nagrody i odznaczenia

  • 1968 - I miejsce w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki (za piosenkę: "Gondolierzy znad Wisły")
  • 1971 - Nagroda Srebrny Gronostaj na festiwalu w Rennes (za interpretację muzyczną)
  • 1973 - Nagroda Srebrny Pierścień na FPŻ w Kołobrzegu (za piosenkę: "Ballada o żołnierzu, któremu udało się powrócić")
  • 1974 - Nagroda Publiczności na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie
  • 1975 - Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1974 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
  • 1975 - II nagroda na Coupe d'Europe Musicale w Villach (Austria)
  • 1976 - Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1975 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
  • 1976 - Wyróżnienia na festiwalu w Tokio (Japonia) (za piosenkę: "Odpływają kawiarenki")
  • 1977 - Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1976 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"
  • 1978 - Wyróżnienia na Festiwalu w Palma de Mallorca (za piosenkę: "Wymyśliłam cię")
  • 1978 - II nagroda na festiwalu w Dreźnie (NRD) (za piosenkę: "Mój słodki Charlie")
  • 1978 - Wyróżnienia na festiwalu w Limassol (Cypr)
  • 1979 - Nagroda Srebrny Gwóźdź Sezonu 1978 przyznawany przez redakcję "Kuriera Polskiego"

Filmografia

  • 1974 - Ile jest życia - wykonanie piosenki
  • 1976 - Motylem jestem czyli romans 40-latka - rola piosenkarki Ireny Orskiej oraz wykonanie piosenek
  • 1996 - Bar "Atlantic" - wykonanie piosenki
  • 2000 - Twarze i maski - wykonanie piosenki

Bibliografia

  • Ryszard Wolański, Leksykon polskiej muzyki rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza Morex, ​ISBN 83-86848-05-7​, hasło Jarocka Irena, s. 78-79.
Nota prawna

Tekst biografii został opracowany w dużym stopniu na podstawie materiałów zgromadzonych w serwisie Wikipedia.pl, na podstawie licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach.

Pełny tekst źródłowy https://pl.wikipedia.org/wiki/Irena_Jarocka

Reklama